Film oparty na faktach.
Nowy Jork, 1970
Cholera, co to jest?
Jimmy?
- Co? - W coś uderzyłem?
Co to jest?
Guma?
Nie.
Co to? Zjedź i zobacz.
Ciągle żyje. A to skurwiel.
Zdychaj, zasrańcu. Patrz na mnie.
Odkąd pamiętam, zawsze chciałem być gangsterem.
Dla mnie...
lepiej było być gangsterem niż prezydentem USA.
Nowy Jork, Brooklyn, 1955
Jeszcze zanim na postoju taksówek dostałem pierwszą robotę,
wiedziałem, że chcę być jednym z nich.
Wiedziałem, że to moje miejsce.
To oznaczało bycie kimś - tu, gdzie każdy był nikim.
Oni byli inni. Robili, co chcieli.
Parkowali na zakazie i nigdy nie dostawali mandatów.
W lecie całymi nocami grali w karty...
i nikt nie wzywał policji.
Tony Stacks. Jak się masz?
Tuddy Cicero.
Miejscowy pan i władca?
- Jak się masz? - Dobrze.
Tuddy.
Tuddy prowadził postój taksówek, pizzerię Bella Vista...
i parę innych biznesów w imieniu Paula, swojego brata, który rządził okolicą.
Paulie poruszał się powoli...
ale to dlatego, że nie musiał nikomu schodzić z drogi.
- To twoja wina. - Ty zacząłeś.
Ja? To twoja wina.
Początkowo rodzice byli zachwyceni, że dostałem pracę tak blisko domu.
Mój ojciec, Irlandczyk, zaczął pracować, gdy miał 11 lat.
Podobało mu się, że miałem pracę.
Mawiał, że amerykańskie dzieci są leniwe ponad miarę.
- Cześć, tato. - Cześć.
Na razie, Mikey.
Cześć, Henry.
Henry, uważaj na samochody.
Przynieś mleko.
Matka była szczęśliwa, bo rodzina Cicero...
pochodziła z tej samej części Sycylii, co ona. Dla mamy...
było to spełnienie wszystkich modlitw.
Byłem najszczęśliwszym dzieciakiem na świecie.
Mogłem wszędzie chodzić i wszystko robić.
Znałem wszystkich i wszyscy znali mnie.
Wielkie szychy podjeżdżały, Tuddy rzucał mi kluczyki...
i parkowałem ich cadillacki.
Byłem smarkiem, ledwie coś widziałem zza kierownicy,
a parkowałem cadillacki.
Ale wkrótce...
rodzice zmienili zdanie na temat mojej pracy na postoju.
Dla twojej matki i siostry.
Ich zdaniem miało to być zajęcie z doskoku. Ale dla mnie...
...to była praca na cały etat.
Tylko to chciałem robić.
Ojciec tego nie rozumiał, ale byłem częścią wspólnoty.
Miałem swoje miejsce. Traktowali mnie jak dorosłego.
Powiedz mu, że 519.
Codziennie uczyłem się zarabiać.
Dolar tu, dolar tam...
Bajka, nie życie.
Wszystko dobrze w szkole?
Ojciec był ciągle zły.
Zły, że kiepsko zarabia,
zły, że mój młodszy brat Michael jeździ na wózku.
Zły, że w siedmioro mieszkamy W takim małym domku.
Chcesz mi coś powiedzieć?
To list ze szkoły.
Nie chodzisz od miesięcy.
Od miesięcy!
Jesteś leniem.
Chcesz wyrosnąć na lenia?
Później najbardziej go złościło, że kręcę się na postoju.
Wiedział, co się tam dzieje.
Od czasu do czasu mnie bił. Ale wtedy już mnie to nie obchodziło.
Wiedziałem,
że każdy czasem obrywa.
- Nie mogę już robić dostaw. - Chcesz wszystko spieprzyć?
Tata powiedział, że mnie zabije. Widzisz?
Chodź ze mną.
- To on? - Nie.
- On? - Nie.
- To on. - Idźcie.
Przepraszam.
- Dœń - Chodź, gnoju.
- Znasz tego dzieciaka? - Tak.
- Wiesz, gdzie mieszka? - Tak.
- Zanosisz tam listy? - Tak.
Od tej chwili każdy list z jego szkoły trafia tutaj.
- Rozumiesz? - Tak.
Jeśli jeszcze jeden taki list trafi do jego domu,
twój łeb trafi do piekarnika!
I tyle. Przestały przychodzić listy z kuratorium i ze szkoły.
Przestały przychodzić jakiekolwiek listy.
W końcu po kilku miesiącach matka poszła na pocztę na skargę.
Jak mogłem po czymś takim iść do szkoły,
przysięgać wierność fladze i słuchać tych propaństwowych bzdur?
Paulie nie cierpiał telefonów. W domu nie miał aparatu.
Mickey dzwonił. Oddzwonić?
Tak.
O telefonach zawsze dowiadywał się od kogoś. Potem trzeba było...
oddzwaniać z budki.
Masz monetę? Zadzwoń.
Byli goście, który zajmowali się tylko jego telefonami.
Paulie wciąż coś załatwiał, ale zawsze w cztery oczy.
Jeśli były kłopoty ze związkami, ale jakaś afera z zakładami,
Paulie rozmawiał tylko z najważniejszymi szychami.
Wszystko W cztery oczy. Paulie nienawidził spotkań.
Nie chciał, żeby ktoś słyszał to, co mówi...
i to, co mówiono jemu.
Setki ludzi zależały od niego i od każdego dostawał działkę.
Haracz -jak w starej ojczyźnie. Tyle, że robili to w Ameryce.
Paulie chronił ich przed innymi, którzy chcieliby coś z nich zedrzeć.
Nic więcej. FBI nigdy nie mogło tego zrozumieć.
Paulie i Organizacja...
dawali ochronę tym, którzy nie mogą pójść na policję.
To wszystko. Taka policja dla swoich.
Ludzie inaczej na mnie patrzyli bo wiedzieli, że nie jestem sam.
W niedzielne poranki nie musiałem czekać w piekarni w kolejce po chleb.
Właściciel wiedział, z kim trzymam...
i wychodził do mnie zza lady. Nieważne, ile osób czekało,
byłem obsłużony jako pierwszy.
Sąsiedzi nie parkowali już na naszym podjeździe,
chociaż nawet nie mieliśmy auta. Mając 13 lat...
zarabiałem więcej niż niejeden dorosły.
Nie wiedziałem, co robić z pieniędzmi. Miałem wszystko.
Któregoś dnia dzieciaki sąsiadów zaniosły mojej matce zakupy do domu.
Wiecie dlaczego?
Z szacunku.
Mamo, co ty na to?
- Świetne buty, prawda? - Mój Boże.
Wyglądasz jak gangster.
Postrzelili mnie.
Henry, zamknij drzwi.
Pierwszy raz widziałem kogoś rannego.
Nie tutaj. Jezu„.
Nie tutaj.
Szkoda mi było faceta,
ale pomyślałem, że może Tuddy ma rację.
Wiedziałem, że Paulie nie chce tu trupów.
Dureń. zmarnowałeś na niego osiem fartuchów.
Co się ztobą dzieje? Musisz być twardy.
To były piękne czasy.
Chłopcy z ferajny byli wszędzie.
To było zanim Apalachin i Szalony Joe...
wypowiedzieli szefowi wojnę.
Wtedy poznałem świat.
I pierwszy raz zobaczyłem Jimmy'ego Conwaya.
Miał wtedy najwyżej 28 albo 29 lat,
ale już był legendą.
Gdy pojawiał się w drzwiach wszyscy dostawali małpiego rozumu.
Dawał portierowi 100 dolarów tylko za otwarcie drzwi.
Rozdawał setki tym, którzy przyjmowali zakłady.
Barman dostawał stówę, byle tylko lód był zimny.
Irlandczyk przyszedł po waszą makaroniarską kasę.
- Co pijesz? - Dżin z wodą sodową.
- Przedstawię ci pewnego chłopaka. - Jak leci?
- Dziękuję. - Oby tak dalej.
Bało się go całe miasto.
Pierwszą wyrok dostał, gdy miał 11 lat.
W wieku lat 16 był cynglem mafijnych bossów.
Zabójstwa go nie ruszały. Tak się robiło interesy.
Ale uwielbiał...
naprawdę uwielbiał kraść.
To go cieszyło.
W kinie zawsze był po stronie czarnych charakterów.
Portfel.
Może wiesz, kim jesteśmy, ale my wiemy, kim ty jesteś, jasne?
Był najlepszy w przejmowaniu transportów
gorzały, fajek, żyletek. krewetek i homarów.
Krewetki i homary były najlepsze. Schodziły błyskawicznie.
Zwykle szło jak z płatka. Oddawali towar i już.
Mówili na niego Jimmy Dżentelmen.
Pomóż pani.
Kierowcy go kochali. Dawali my cynk...
o najlepszych transportach. I każdy dostawał działkę.
- Po resztę wrócę później. - Na razie.
Henry, chodź tu.
- Przywitaj się z Tommym. - Cześć.
Będziecie razem pracować.
Pomóż mu.
Jimmy, masz coś dobrego?
Co zrobił Jimmy, gdy gliny rzuciły na niego wszystkie siły?
Jak się macie?
Kupił sobie wspólników.
Nie marudzę, bo kto by słuchał?
- Jeden karton. - Proszę.
- Co chcesz? - Dwa razy Lucky Strike.
- Proszę, Henry. - Dzięki.
Co bierzesz?
- Pall Mall raz. - Proszę.
- Co ty robisz? - Nic.
- Mama ci pozwoliła? - Ile kartonów chcecie?
- Skąd masz fajki? - Zabieraj go.
- Spokojnie. - Nie.
- Nie rozumiecie. - To ty nie rozumiesz. Koniec handlu.
- Zgarnęli Henry'ego. - Gdzie?
Sprzedawał fajki przy fabryce.
Stan Nowy Jork oskarża Henry'ego Hilla.
Wokanda 704162.
To ja.
Stań tam.
Panie mecenasie, proszę.
Gratuluję.
Prezent z okazji dyplomu.
- Przecież mnie zgarnęli. - Ale zrobiłeś, co należało.
Nic im nie powiedziałeś.
- Myślałem, że będzie pan zły. - Jestem z ciebie dumny.
Pierwszy raz cię zwinęli i teraz wiesz dwie najważniejsze rzeczy W życiu.
- Jakie? - Spójrz na mnie.
Nie sypie się kumpli...
i zawsze trzyma się buzię na kłódkę.
Jest!
Straciłeś cnotę.
Gratuluję!
Kiedy dorosłem, na lotnisku Idlewild przeładowywano co roku...
towar wart 30 miliardów.
A my próbowaliśmy położyć łapę na wszystkim.
Musicie to zrozumieć. Dorastaliśmy przy lotnisku.
To był teren Pauliego.
Wszędzie mieliśmy przyjaciół i krewnych.
Dawali nam cynk o towarach.
Jeśli jacyś kierowcy albo linia lotnicza podskakiwali,
Paulie uruchamiał związki, które straszyły ich strajkiem.
Było to zyskowniejsze niż zakłady, a Jimmy to wszystko kontrolował.
Jak trzeba było kasy, obrabialiśmy lotnisko.
To było lepsze niż Citibank.
Masz telefon? Chodź.
Dwóch czarnuchów właśnie ukradło mi ciężarówkę.
Byli tam Jimmy,
TommY i Ja-
I Anthony Stabile.
Jak się masz?
Frankie Carbone...
I brat Mo Blacka, Gruby Andy...
i jego ludzie: Frankie Manto,
Freddy Bez Nosa...
i Pete Zabójca, brat Sally Balls.
Poza tym Nickey Oczka...
i Mikey Franzese.
Chętnie zobaczę tego gościa.
I Podwójny Jimmy, bo wszystko powtarzał dwa razy.
Idę po gazetę, idę po gazetę.
To płaszcze? Potrzebne mi są garnitury.
Będą w czwartek.
Jest środek lata, po co mi futrzane płaszcze?
Nie chcesz? To zabiorę.
Nie. Powieś je w chłodni z mięsem.
Nie wyobrażaliśmy sobie innego życia.
Te ugrzecznione typki, harujące za nędzne pensyjki,
jeżdżące do pracy metrem i zamartwiające się rachunkami...
To byli frajerzy bez jaj.
Gdy czegoś chcieliśmy - braliśmy.
Ktoś, kto poskarżył się dwa razy, dostawał wycisk i to był koniec.
To była rutyna, nawet się o tym nie myślało.
Co ma wspólnego 528 z 469?
Nie wierzę.
Gdzie 528, gdzie 469? Co to ma wspólnego?
Spokojnie, załatwione.
Nie martw się o alarmy, muszę tylko zdobyć klucz.
- Załatwione, tak? - Będzie.
- Jemu to powiedz. - Zbyt piękne, by było prawdziwe.
Air France przewozi worki z gotówką.
Turyści i amerykańscy żołnierze wymieniają dolary...
na franki i kasa wraca tutaj.
- Spokojnie. - Piękna sprawa.
Nie do wytropienia.
Trzeba tylko zdobyć klucz, ale mam plan.
- Ja, Frenchy i ten gość. - Właśnie.
Mogą wieźć nawet 500 tys. w gotówce.
Najlepszy będzie weekend. Więc może sobota wieczór...
W poniedziałek jest żydowskie święto.
Odkryją to dopiero we wtorek. Piękna sprawa.
A ochrona?
Ochrona?
Patrzysz na ochronę. Mam zmianę od północy do ósmej.
Jestem szefem.
Facet przyjdzie jak po zagubiony bagaż.
- Piękna sprawa. - Żadnych problemów.
- Dobra. - Wchodzimy W to.
Najśmieszniejsza jest ta sprawa z bankiem w Secaucus.
Leżę w jakichś chwastach.
Facet pyta mnie: "Co robisz?" "Odpoczywam."
"Tutaj? To nie plaża, ani park." "Odpoczywam."
Wiem, co robię.
Zaczyna zadawać różne głupie pytania.
"I co nam powiesz?" "To co zwykle: nic."
"Po co mam wam coś mówić?" "Nie, dzisiaj coś mi powiesz."
To mu powiedziałem: "Wypierdol swoją mamusię."
Widziałeś w gazecie, Anthony. Łeb miałem jak balon.
Wraca mi świadomość i kogo widzę?
Znowu tego kutasa. Pyta mnie: "Chcesz mi teraz coś powiedzieć?"
Ja na to: "Co to jeszcze robisz? Miałeś iść dupczyć swoją matkę."
Myślałem, że się zesra.
Złamasy. Chociaż raz chciałbym być dużym gościem.
Ale jesteś zabawny.
Jak to - zabawny?
Zabawny. To zabawna historia.
Jesteś śmieszny.
Chodzi ci 0 to, jak mówię?
Wiesz... Jesteś zabawny.
Zabawne jest to, jak opowiadasz i w ogóle...
Co w tym zabawnego?
- Tommy, źle go zrozumiałeś. - Anthony.
To duży chłopiec, wie, co powiedział. Co powiedziałeś?
Jak to - zabawny?
Tak po prostu.
Żebym dobrze zrozumiał...
bo może coś mi się pieprzy.
Jestem zabawny? Jak klaun?
Rozśmieszam cię?
Jak - zabawny?
Chodzi mi 0 to, jak opowiadałeś...
To nie tak. Powiedziałeś, że jestem zabawny.
Jak to - zabawny? Co jest we mnie zabawnego?
Gadaj.
Spadaj, Tommy.
Kurde, prawie go nabrałem.
Ty kutasie.
Frankie, czy on się trząsł?
Czasem mam wątpliwości, Henry, czy nie pękniesz na przesłuchaniu.
Chryste...
Co z tobą? Już myślałem, że oberwę.
Przyczepił się jak rzep. Czego chcesz?
Ten facet nie chciał podejść, żeby dać ci rachunek.
Mogę się tym Zająć?
Jasne, niech dopisze na moje konto.
O tym chciałem z tobą porozmawiać.
Nie chodzi tylko o ten rachunek ale i o siedem wcześniejszych.
Siedem tysięcy to duża kasa. Nie chcę być nieuprzejmy...
Nie chcesz być nieuprzejmy?
To dobrze.
Obrażasz mnie przy kumplach, jakbym ci nie płacił.
Porąbało cię, Sonny.
Wiesz, ile tu wydajemy?
- Nie bądź taki. - Co to ma znaczyć?
Wierzycie temu kutasowi? Uważacie, że to śmieszne?
Co się gapisz, debilu?
Nie chcesz podać rachunku?
Wierzycie temu kutasowi?
Też powinniście tak zrobić.
Jesteś zabawny.
- Dość tego, Henry. - Nie.
Chcesz się pośmiać? Ten kutas poprosił mnie na ojca chrzestnego.
Policzyłem mu 7 tysięcy.
Naprawdę jesteś śmieszny.
Martwię się. Słyszę wiele niedobrych rzeczy.
On traktuje mnie jak pedzia.
Muszę go ciągle unikać.
To nie W porządku. Nie mogę pójść tu, nie mogę tam...
Myślisz, że tylko ty? Gadałem z nimi. Nie słuchają.
Jeśli mu powiesz - przestanie. Inaczej źle ze mną będzie.
Znajdą mnie W bagażniku auta porzuconego w polu.
Całe życie znasz Tommy'ego? Kto inny mi pomoże?
To bandzior nad bandziorami.
Kiedy rano wychodzę z domu, rozglądam się na wszystkie strony.
Tak nie można żyć. Nie mogę ciągle uciekać.
Powiedz mi, co mam zrobić.
- Zrobię, co trzeba. - A co ja mogę?
Chętnie zrobiłbym wszystko. Chciałbym ci pomóc.
Sonny, powiedz mu, o czym rozmawialiśmy.
- Na pewno? - Tak.
Może wejdziesz ze mną w spółkę i razem poprowadzimy tę knajpę?
O czym ty mówisz? O tej restauracji?
To dobra knajpa. Rozejrzyj się.
Byłeś tu milion razy. Znasz ją.
Tommy jako właściciel... to jak świnia W kapeluszu.
Bez urazy, ale tak to jest.
Jesteś jego przyjacielem. Błagam cię.
Co mam zrobić? Czego ode mnie chcesz?
Nie znam się na prowadzeniu restauracji.
Umiem tylko usiąść i zamówić jedzenie.
I dobrze. Będziesz miał gdzie siedzieć.
Kucharz jest świetny, są niezłe występy i dziwki.
Pomógłbym ci chętnie, ale co ja mogę?
Tommy to zły chłopak. Mam go zastrzelić?
To nie byłby zły pomysł.
Przepraszam, nie chciałem. Ale boję się go.
Pomóż mi, proszę.
Znasz się na prowadzeniu knajpy?
Zna się. Siedzi tu całą dobę.
Jeszcze trochę, a zamieni się w stołek przy barze.
Tak często tu jest.
Mam być twoim partnerem? O to chodzi?
A o czym ja mówię?
To nie W porządku.
Nie rozumiesz.
Prowadź knajpę, a ja może ci pomogę.
Niech cię Bóg błogosławi. Zawsze grałeś ze mną uczciwie.
Sonny zyskał wspólnika. Miał do kogo iść 2 problemami.
Problem z rachunkiem - szedł do Pauliego.
Problemy z glinami, dostawcami...
Mógł iść do Pauliego.
Miał co tydzień przynosić Pauliemu działkę,
choćby nie wiem co.
"Interesy nie idą? Był pożar? Gówno mnie to obchodzi. Płać!"
"Walnął piorun? Płać."
Mogę taki telewizor?
Paulie mógł wszystko.
Nawet brał kredyty na restaurację. Czemu nie?
I tak nie miały zostać spłacone.
Towar dostarczany od frontu...
sprzedawał od tyłu za pół ceny.
Brał skrzynkę alkoholu za 200 dolców i puszczał za 100.
Nieważne. Zarabiał na wszystkim.
A kiedy już nic nie zostało...
Szkoda.
...kiedy już nie dało się nic pożyczyć, ani kupić więcej gorzały,
knajpę poszła z dymem. Wystarczyła zapałki.
Pomóc ci?
Wyglądasz, jakbyś ubierał choinkę.
Nie wiesz, co robisz.
Ona jest z Five Towns.
Kto?
Ta Żydówka, Diane, którą próbuję przelecieć.
Już od miesiąca robię podchody.
Nie chce spotkać się ze mną sama.
- Nie. - Ale co?
Ktoś cię pytał?
Ja nie pytałem. Masz mnie wysłuchać.
Więc co?
To.
Nie chce umawiać się z Włochami.
Ma coś przeciwko Włochom.
Nie do wiary. W dzisiejszych czasach?
Świat się kończy.
Nie do wiary. Żydówka uprzedzona do Włochów.
Nie chce się ze mną umówić bez przyjaciółki.
Dlatego pójdziemy razem.
Widzisz? Wiedziałem.
Co wiedziałeś? Co w tym złego?
- Kiedy? - Jutro wieczorem.
Nie mogę, jestem umówiony z Tuddym.
Spotkaj się z nim wcześniej i wtedy będziesz mógł.
- Czemu zawsze to robisz? - Odwal się.
Proszę cię o przysługę.
Ciągle coś za ciebie robię.
Próbuję przelecieć tę laskę. Pomóż mi.
Nie rozumiem cię. Ona jest piękna.
Jej rodzina mieszka w Five Towns. Ci Żydzi mają forsę.
Może pół ulicy do nich należy. Obłowiłbyś się.
Ty i ta twoja gadka!
O 11 miałem spotkać się z Tuddym, a tymczasem pomagam Tommy'emu.
Już się najadłaś?
To było pysze, ale muszę dbać o linię.
Ja się tym zajmę.
Śpieszyłem się.
zamawiałem deser, a oni jeszcze jedli drugie danie.
Kiedy pili kawę, poprosiłem o rachunek.
- Interesy czekały. - Wypij kawę, obudzisz się.
- Można rachunek? - Co ty robisz?
- Muszę iść. - Dopiero przyszliśmy.
Wiem, ale muszę iść.
Zaczekaj chwilę, wyjdziemy razem,
a nie pojedynczo, jak jacyś frajerzy.
Nie mogłam go znieść.
Był obrzydliwy.
Nie mógł spokojnie usiedzieć.
Możesz przestać? To irytujące.
Koszerne wino wyglądałoby dziwnie na moim stoliku.
- Gotowi? - Henry, wyluzuj.
Dopiero przyszliśmy. Co robisz?
Najpierw wepchnął mnie do wozu,
a potem stamtąd wyciągał. Żałosne.
Diane i Tommy obiecali nam,
że spotkamy się znowu piątek.
Zgodziliśmy się.
Ale kiedy przyszedł piątek, Henry mnie wystawił.
Okropnie mi głupio. Nie wiem, gdzie on jest.
Naprawdę mu się spodobałaś... Cały czas o niej mówił.
Mieliśmy randkę W trójkącie.
Powinien był zadzwonić. Mam nadzieję, że nic się nie stało.
Poprosiłam Tommy'ego, żebyśmy go poszukali.
Tommy, co jest?
Wystawiłeś mnie.
Takie numery nie ze mną.
Za kogo ty się uważasz? Za jakąś wielką Szychę?
Spokojnie, zapomniałem. Myślałem, że to za tydzień.
Wiedziałeś, że to dzisiaj. Kłamiesz.
Pogadajmy Spokojnie.
My"?
Po tym, co mi zrobiłeś? Nie ma mowy.
Sądziłem, że to ty mnie wystawisz. Byłaś znudzona, milczałaś.
Dziwisz się?
Wynagrodzę ci to.
Zastanowię się.
Pamiętam, jak wtedy wrzeszczała.
Ale wyglądała świetnie.
Zastanowię się, ale to cię będzie drogo kosztować.
Miała piękne oczy, jak Liz Taylor.
Tak przynajmniej myślałem.
Cześć, Henry.
- Gotowa? - Tak.
Chodź.
- Zaczekaj. - O co chodzi?
Zakryj krzyżyk. Jak mama zobaczy...
Karen.
Mamo.
- To mój znajomy, Henry Hill. - Miło mi.
- Mnie również. - Podobno jest pan w połowie Żydem?
W tej lepszej połowie.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Co robisz? Zostawiasz wóz?
On go popilnuje.
To prostsze, niż szukanie parkingu.
Iszybsze. Wiesz, o co mi chodzi?
Wolę tędy. Nie czeka się W kolejce.
Witam.
- Jak leci? - Świetnie.
To dobrze.
Kiedy przychodzę, zawsze tu jesteście. Nie pracujecie?
Henry, miło cię widzieć.
Anthony, z przodu.
Jeśli czegoś trzeba, daj znać.
Tony, bardzo ci dziękuję.
- Witaj! - Co u ciebie?
- Dałeś każdemu 20 dolców. - Tak.
Henry, to od pana Tony'ego. Siedzi tam.
- Gdzie? - Tam.
Dzięki, Tony.
- Co robisz? - Co?
- Czym się zajmujesz? - Pracuję na budowie.
To nie są ręce budowlańca.
Jestem działaczem związkowym.
Szanowni Państwo,
Copacabana przedstawia króla ciętej riposty.
Oto Henny Youngman.
Cieszę się, że tu jestem. Wziąłem żonę.
Wszędzie ją zabieram, a ona zawsze wraca do domu.
Spytałem ją: "Dokąd chcesz wybrać się na rocznicę ślubu?"
Odparła: "Gdzieś, gdzie jeszcze nie byłam."
Powiedziałem: "Może do kuchni?"
Jest tu dr Wellsler.
Dał facetowi pół roku życia. Nie doczekał się zapłaty,
więc dał mu jeszcze pół.
Kocham was!
OBCYM WSTĘP WZBRONIONY
Kasa z Air France mnie ustawiła.
Zgarnęliśmy 420 tysięcy dolarów bez jednego strzału.
I zrobiliśmy, co należało: oddaliśmy Pauliemu działkę.
60.000 dolarów.
To będzie dobre lato.
Jestem z ciebie dumny. To dla takiego dzieciaka duża kasa.
W razie czego mów, że wygrałeś W Las Vegas.
Dobrze.
Pański rachunek.
Nie, musisz podpisać.
Dać mu napiwek?
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Henry, to jest Bruce.
Miło cię poznać.
Do zobaczenia.
- Znasz go? - Tak.
Mieszka po drugiej stronie ulicy.
Którejś nocy Bobby Vinton przysłał nam szampana.
Nie widziałam W tym nic dziwnego.
Chłopak W wieku 21 lat z takimi znajomościami...
Podniecał mnie.
Był naprawdę miły. Wszystkim mnie przedstawił.
Każdy starał się być dla niego uprzejmy.
Umiał radzić sobie z ludźmi.
Nie kupuj peruki, która spada w najgorszej chwili.
Peruki Morriego nie spadają!
Nawet pod wodą.
Trzymają się nawet na huraganowym wietrze.
Pieniądze są nieważne. Stać cię! Mamy ceny na każdą kieszeń.
Zadzwoń!
Przyjdź na przymiarkę!
Morrie, Jimmy Czeka. Spóźniasz się.
Jesteś fajny gość. Lubimy się.
Ale tu się dzieje coś dziwnego.
Jimmy przegina.
Postaw 8 do 5 na Cleveland.
Nigdy nie płaciłem takich odsetek. Czemu mnie tak traktuje?
Czy ja jestem jakaś dziwka?
Pożyczyłeś od niego pieniądze, więc płać.
Nie zgodziłem się na dodatkowe 3%.
Postawisz się Jimmy'emu?
On chce odzyskać pieniądze. Daj je i spadamy.
Walę go!
Walę go w ucho! I w drugie ucho!
Czy kiedyś go wydymałem?
Mogłem go zakapować milion razy!
Nie wariuj. Przestań.
Miałeś kasę na reklamę,
a dla mnie nie masz?
Jimmy, on zapłaci.
Zabiję cię! Dawaj forsę, cwelu!
Kasa!
Zapłaci.
Zakład Morriego. Jest tutaj.
- Jimmy, przepraszam. - I słusznie.
Nie rób tego więcej. Oddaj mi kasę.
Słyszysz? Oddaj kasę!
Oddam, na pewno. Uwierz mi.
Karen, wolniej.
Gdzie? Czekaj tam.
- Co się stało? - To Karen.
- Kasa, dziś! - Zapłacę.
Co się stało?
- Nic ci nie jest? - Nic.
Kto to zrobił?
Ten z naprzeciwka. Znam go od dziecka.
Zaczął mnie dotykać, obłapiać...
Powiedziałam, żeby przestał, a on nic.
Uderzyłam go. Wtedy naprawdę się wściekł.
Wypchnął mnie z samochodu.
Na pewno nic ci nie jest?
Idź do środka i pozbieraj się.
Chcesz czegoś, zasrańcu?
Przysięgam na moją matkę: dotkniesz ją jeszcze raz i nie żyjesz.
Nie strzelaj.
- Schowaj to. Wszystko dobrze? - Tak.
Są kobiety,
które zostawiłyby faceta,
gdyby dał im broń do ukrycia. Ja tego nie zrobiłam.
Muszę przyznać się, że to mnie kręciło.
Mazel tov!
Dlaczego nie jesteś jak Henry? On znalazł sobie fajną dziewczynę.
Ustatkował się, ożenił,
zaraz będzie miał dziecko.
A ty ciągle skaczesz z kwiatka na kwiatek.
Było tak jakbym miała dwie rodziny.
Gdy pierwszy raz ich poznałam, byłam oszołomiona.
Paulie i jego bracia mieli wielu synów i siostrzeńców.
Prawie każdy z nich nazywał się Peter albo Paul.
To było aż nie do wiary.
To Paulie junior, mój siostrzeniec. A to Petey.
Chyba dwa tuziny Peterów i Paulów przyszły na ślub.
To jest Marie.
Wszystkie ich żony miały na imię Marie.
- Wygląda na Włoszkę. - Jest Włoszką.
Wszystkie ich córki miały na imię Marie.
To jest Pete... nie, Paulie. Pomyliłem się.
Kiedy poznałam wszystkich, myślałam, że się upiłam.
Paulie, nie musiałeś...
Witaj w rodzinie.
Obiad w niedzielę?
Jakie to piękne... Chce mi się płakać.
Coś na początek.
- Torba. - Jaka torba?
Z kopertami i wszystkimi pieniędzmi.
Spokojnie, nikt jej tu nie ukradnie.
Nie dzwonił?
- Jest z przyjaciółmi? - Jak mógł nie zadzwonić?
Jest dorosły, nie musi dzwonić co pięć minut.
Skoro jest dorosły, może kupiłby mieszkanie?
Nie zaczynaj. Sama chciałaś, żebyśmy tu mieszkali.
Mieszkacie od miesiąca i wiem, że on czasem nie wraca na noc.
Co to za ludzie?
- Co mam zrobić? - A co możesz zrobić?
Nie jest Żydem. Wiesz, jak ci ludzie żyją?
Wiedziałaś, jacy są?
Jeśli twój ojciec zostawał na noc, zawsze dzwonił.
Zostawał? On wcale nie wychodził. Nie mieszaj go w to.
Nie wiesz, co czuję.
A co czujesz? Nie wiesz, gdzie jest i z kim.
Z przyjaciółmi! Tato!
Nie mieszaj go w to. Dość się nacierpiał.
Od 6 tygodni nie miałw ustach normalnego posiłku.
Gdzie byłeś? Czemu nie Zadzwoniłeś?
Zamartwiałyśmy się na śmierć. Żonaty mężczyzna tak nie robi.
Normalni ludzie tak nie robią.
Co się ztobą dzieje?
Nie jesteś normalny. Ona ma rację. Co ztobą?
Co z ciebie za człowiek?
Co to za ludzie?
Nie wyszłyśmy za mąż za urzędników.
Ale pierwszy raz zdałam sobie z tego sprawę,
kiedy Mickey urządziła babską imprezę.
- Karen, skąd jesteś? - Z Lawrence.
Na Long Island? Ja z Miami. Byłaś tam kiedyś?
Jest w porządku. To jakby umrzeć i ocknąć się W żydowskim niebie.
Angie, zostaw to.
- Chętnie bym mu przyłożyła. - Temu rudemu?
Obmacuje mnie.
Powiedziałam: "Ręce przy sobie, albo ci je obetnę."
Ona nie żartuje.
Facet ma szczęście. Jak powiem o tym Vinniemu...
Nie, Vinnie go zabije.
Zabije go i dostanie dożywocie.
I to dopiero są problemy. Co z synem Jeannie?
Wykłócali się przy kartach o 10 dolców. Wyciągnął pistolet.
Broń wypaliła, jakiś dzieciak zginał. Gdy jego babcia się dowiedziała,
dostała zawału i umarła.
Jeannie ma teraz męża i syna za kratkami, a matkę W trumnie.
- Jeannie pije. - Może ma depresję.
Daj SPOKÓJ', to pijaczka.
Jak tylko coś się stanie, z takich ludzi robi się świętych.
Niezdrowa cera, za dużo makijażu... Źle wyglądały.
Były rozbite. A ubrania...
miały niedobrane i tanie.
Kombinezony, włóczki. ..
Ona całe życie nosi szlafrok.
Ta kobieta to nie anioł.
Gadały o swoich dzieciach, które zeszły na złą drogę,
o tym, że biły je kijem od szczotki i pasem,
a dzieciaki nadal je iekceważyły.
Kiedy Henry po mnie przyjechał, było mi słabo.
Nie wiem, czy mogłabym tak żyć.
Co by było, gdybyś poszedł do więzienia?
Karen!
Mickey powiedziała, że mąż Jeannie...
Wiesz, dlaczego jej mąż trafił za kratki?
Przez nią. Chciała uwolnić się od niego.
Coś ci powiem. Do więzienia idą tylko ci, którzy chcą.
Ci, którzy dają się złapać.
Ci, którzy nie są zorganizowani.
Wiem, co robię. My wszystko organizujemy.
Wiesz, kto idzie do więzienia? Czarnuchy. A dlaczego?
Bo zasypiają podczas ucieczki.
Nie martw się tak, kochanie.
Po jakimś czasie wszystko wydawało się normalne.
Nic nie wyglądało na przestępstwo.
Tak jakby Henry po prostu miał taką pracę.
On i jego kumple zarabiali na lewych interesach,
a inni siedzieli na tyłku, czekając na wypłatę.
Nasi mężowie nie byli neurochirurgami, ale robotnikami.
Mogli zarobić parę dolców ekstra tylko idąc na skróty.
Gdzie jest sejf?
Nie ruszaj się!
- Do zobaczenia w knajpie. - Jadę przodem.
Ani pisnął.
Wracamy podzielić kasę.
Byliśmy ze sobą zżyci.
Nigdy nie było nikogo z zewnątrz.
Gdy byliśmy razem, wszystko wydawało się normalne.
Dzień dobry, pani Hill. Policja.
Detektyw Deacy, detektyw Silvestri. Mamy nakaz rewizji.
Proszę przeczytać i podpisać.
- Gdziekolwiek? - Tak.
To trochę potrwa, musimy wszystko sprawdzić.
- Może kawy? - Nie, dziękujemy.
- Proszę ostrożnie. - Musimy to zrobić.
Zawsze były jakieś złośliwości.
Chcieli wypytywać Henry'ego 0 to i owo.
Kazali mi podpisywać wezwania i nakazy.
Ale przede wszystkim chcieli łapówek.
Kilka dolarów załatwiało sprawę, bez względu na wszystko.
Zawsze pytałam, czy chcą kawy. Inne dziewczyny, jak Mickey Conway...
przeklinały ich i pluły na podłogę.
Na swoją podłogę. Moim zdaniem to nie miało sensu.
Lepiej było być grzecznym i dzwonić po adwokata.
Wszystko robiliśmy razem, zawsze w tym samym gronie.
Urodziny, chrzciny... Nigdy nie odwiedzaliśmy innych.
Kobiety grały W karty.
Gdy rodziły się dzieci, Mickey i Jimmy gratulowali pierwsi.
Na wakacje na Wyspy albo do Las Vegas,
jeździliśmy razem.
Nigdy żadnych obcych. Miało być normalnie.
W końcu przyszła duma, że mam takiego męża,
który gotów był ryzykować, byle dać nam coś więcej.
Poprosiłam mamę, żeby jutro została z dziećmi.
- Nie dam rady, Karen. - Dlaczego?
Po prostu. Coś się szykuje.
Ale mama może tylko jutro.
- Proszę. - Nic nie poradzę.
- Muszę iść. - Zaczekaj.
Chciałam iść na zakupy. Dasz mi pieniądze?
Ile?
- Ile? ' Tyle.
Tyle. Daj buziaka.
Na razie.
No, dobrze.
11 czerwca 1970 roku. Queens, Nowy Jork
Witaj w domu, Batts.
Jak się masz?
Siadaj, napij się. Daj nam coś do picia.
Podaj coś tym irlandzkim bykom.
Tu jest tylko jeden Irlandczyk.
Świętujemy.
- Najlepszego! - Dobrze być w domu.
To mój przyjaciel Jimmy.
To Henry, właściciel. To jest Liza.
Tommy, aleś się wystroił.
Wyrosłeś.
Zapomniałem, że robisz imprezę dla tej mordy.
Chodź tu.
Przywitam się. Billy, jak się masz.
Chodź tutaj. Sześć lat cię nie widziałem.
Chryste... Wyglądasz znakomicie.
Uważaj na garnitur.
Ty złamasie, znam cię od urodzenia.
- Nie udawaj ważniaka. - Nie wkurzaj mnie.
Żeby cię wkurzyć, powiedziałbym: "Skocz po pastę do butów."
Ten mały był świetny.
Nazywali go Tommy Pucuś.
Tak pucował buty, że lśniły jak jebane lustro. Przepraszam.
Był najlepszy. I zarabiał dużo kasy.
Skończyłem z tym.
- Co? - Już nie czyszczę butów.
Długo cię nie było. Nic nie wiesz.
Już nie czyszczę butów.
Spokojnie, co z tobą? Tylko się z tobą droczę.
Tylko się droczę.
Nie wyglądało na to. Tu jest dużo ludzi.
Tylko żartowałem. Bawimy się.
Dawno Cię nie widziałem, a ty się przypieprzasz.
Przepraszam, nie chciałem.
Ja też przepraszam.
Idź do domu po pastę do butów.
SkunNiel!
Ty kupo gówna!
No, chodź!
Wkupił się!
Wkupiłeś się!
- Spokojnie. - Ty skurwielu!
Trzymajcie go z daleka!
Taki jesteś silny?
Wybacz, Tommy się wstawił. Nie chciał cię obrazić.
Nie chciał? Odbiło ci?
Naucz gówniarza manier. Są pewne zasady.
- Jasne? - W porządku.
Obściskujemy się, całujemy, a potem mu odwala!
Trochę go obraziłeś. Nie zachowałeś się, jak trzeba.
- Nieprawda. - Trochę tak.
Nikogo nie obraziłem. Daj coś do picia.
Napijmy się. Na koszt firmy.
Nie, napij się ze mną.
Firma stawia.
Niejednego takiego wydymałem w pudle prosto w tyłek.
Zepsuł mi imprezę.
Nie było cię sześć lat. Sporo się zmieniło.
Odsiedziałem swoje, Jimmy.
Wracam do domu po swoje. Muszę wykarmić rodzinę.
- Wszystko dostaniesz. - Rozumiesz?
Zamknij drzwi.
Rozwalę mu ten jebany ryj!
Zastrzelmy go.
Ten złamas pobrudził mi buty.
.Jego ludzie będą go szukali.
Nie żyje. Co z nim zrobimy? Nie można wyrzucić go na ulicę.
Znam dobre miejsce. Dajcie obrusy.
Byle nie pobrudzić podłogi.
Otwórz bagażnik.
Weźmiemy łopatę od mojej matki.
Gdzieś tu miała łopatę... Cicho, nie chcę jej zbudzić.
A kogo ja tu widzę?
Co się stało?
W coś wjechałem na drodze. Jimmy ci opowie.
Co mu się stało?
Dawno Cię nie widziałam. Co mu się stało?
Ciebie też.
Dlaczego pani jeszcze nie śpi?
On przyszedł, ty przyszedłeś... Cieszę się, że go widzę.
Wejdźcie, rozgośćcie się. Zrobię coś do jedzenia.
- Proszę iść spać, już jedziemy. - Nie zasnę, póki on tu jest.
Dawno go nie widziałam, chcę się napatrzeć.
- Wejdźcie. - Pyszne, ale ciężkie.
Co porabiałeś? Dawno Cię nie widziałam.
Nie dzwoniłeś... Gdzie byłeś?
- Pracowałem na nockę. - I?
Dziś mamy wolne.
Pojechaliśmy za miasto i przejechaliśmy jelenia.
Stąd ta krew. Jimmy ci mówił.
A właśnie, potrzebny mi nóż. Wezmę go, dobrze?
- Jasne. - Tylko na trochę.
Biedactwo.
Potrąciliśmy jelenia i jego łapa... Jak to się nazywa?
Łapa.
- Kopyto. - Wbiło się w chłodnicę.
Muszę je obciąć.
Grzechem byłoby tak zostawić.
Oddam ten nóż.
- Pyszne. - Dziękuję.
Znajdź sobie miłą dziewczynę.
Co wieczór znajduję.
Ale taką, żebyś się ustatkował.
Robię to co noc, potem jestem wolny. Kocham cię, chcę być z tobą.
Ustatkuj się.
Jak twój przyjaciel Henry?
Henry, co się stało? Niewiele mówisz.
Dlaczego?
Mało jesz, mało mówisz...
- Słucham. - Coś nie tak?
Kiedy byliśmy dziećmi, odwiedzali nas różni tacy.
Był taki mężczyzna... Przez całą noc nie powiedział słowa.
Mówili mu: "Co jest? Nic nie mówisz?"
A on: "Mam mówić, że żona się puszcza?"
A ona na to: "Cicho, za dużo mówisz!"
Po włosku to lepiej brzmi.
- Cornuto Contento. - Właśnie.
- Co to znaczy? - Że bycie rogaczem go nie rusza.
Nie obchodzi go, kto o tym wie.
- Tommy mówił 0 moim obrazie? - Nie.
Spójrz.
Piękny.
Podoba mi się. Każdy pies idzie W swoją stronę.
Jeden na wschód, drugi na zachód.
A facet mówi: "Coś od mnie chcecie?" Ma piękne, siwe włosy.
Piękny. Tak jak pies.
Przypomina mi kogoś.
Ale bez brody. To on.
On.
Cholera, co to jest?
Większość akceptowała zabijanie.
Morderstwo było jedynym sposobem utrzymania porządku.
Kto się wyłamywał - ginął. Każdy znał zasady.
Czasem nawet ci posłuszni ginęli.
Mordowanie stało się obyczajem. Kłótnie wybuchały o nic...
i po chwili ktoś już nie żył.
Cały czas do siebie strzelali.
Strzelanie do ludzi nie było niczym nadzwyczajnym.
Mieliśmy poważny problem z Billym Battsem.
Sprawa była delikatna. Tommy zabił gangstera.
Batts był człowiekiem Gambina i uważano go za nietykalnego.
Żeby kogoś takiego ruszyć, trzeba było mieć dobry powód.
Trzeba było się naradzić i uzyskać zgodę.
Inaczej sam byłeś do odstrzału.
Sobotni wieczór był dla żon,
ale w piątek, w Copacabanie, królowały nasze przyjaciółki.
Tydzień temu był Sammy Davis junior.
Musicie go zobaczyć. Co za artysta.
Parodiuje innych... Jest niezrównany.
Nic dziwnego, że biała dziewczyna zakochała się w nim.
Co?
Nie ja. Ale inne... Na przykład ta Szwedka.
Nie potępiasz tego?
Spokojnie.
Nie będę tu całować Nat King Cole'a.
Nie mówię o sobie.
Ale on ma osobowość.
Osobowość.
I talent. Rozumiem, co chcesz powiedzieć.
Ale uważaj, Iudzie mogą to źle zrozumieć.
Przecież tylko powiedziałam, że ma talent.
Wystarczy, rozumiem.
Ma talent- i na tym poprzestańmy.
Wujka Pauliego nie?
Co wiesz?
- O tej sprawie z Brooklynu? - Nie, o facecie z miasta?
- Tym, który mieszkał obok Christie? - Nie.
Tym, który zniknął. Tym, którego rozwalili.
- Wiesz, o kim mówię? - Tak.
Niejaki Batts. Szukają go jego ludzie. Wszyscy mają już dość.
Nikt nie wie, co się z nim stało.
Tamtego wieczora przyszedł do knajpy i zniknął. To wszystko.
Miej oczy otwarte. Strasznie mnie cisną.
- W porządku? - Tak.
Jedzmy.
Chcę pieniędzy.
Jest mi winien.
Mamy problem. Pamiętasz naszą sprawę?
- Paulie właśnie o tym mówił. - Trzeba to zamknąć.
Sprzedali tę ziemię, żeby budować osiedle.
- To już pół roku. - Trzeba to załatwić.
Henry, szybciej. Mama robi nam smażoną paprykę i kiełbaski.
- O, jest ręka. - Bardzo śmieszne.
Jest nóżka.
I skrzydełko.
Skrzydełko, czy nóżka? A może wolisz serce i płucka?
To okropne.
Co się stało z wozem?
Przejechałem skunksa.
Idź z matką.
To obrzydliwość, Henry.
Zainstalowałem Janice w mieszkaniu w obok knajpy.
Dzięki temu mogłem tam spędzać parę nocy w tygodniu.
Nowa lampa.
Karen siedziała w domu z dziećmi. Nie zadawała pytań.
Meble od Maurice'a Valencii.
Wyglądają jak od Romy.
To wszystko jedwab. Z Syjamu.
Chodźcie obejrzeć sypialnię.
- Tommy, weźmiesz go? - Zjem tego kundla na kolację.
Piękna ta kryształowa kula, prawda?
Tutaj spędzamy większość czasu.
Piękne dekoracje kwiatowe.
Francuskie.
Tak dobrze się bawiliśmy, że Janice zaczęła nawalać w pracy.
Musiałem wytłumaczyć co nieco jej szefowi.
Janice może robić, co chce. Jasne?
Jeszcze raz się rozłączysz i będziesz mnie miał na karku.
Zostaw Ją-
Zwierzę.
Pająk, podrzuć mi tu whisky z wodą.
- Jedliście? - Umieram z głodu.
- A ja zagram tak. - Tak?
Czy ja się jąkam? Zagram tak.
Czyja jestem fatamorganą?
Gdzie mój drink? Miałeś mi przynieść.
- Chciałeś drinka? - Prosiłem cię.
Myślałem, że mówisz: "Nic nie chcę, Pająk."
Czy jestem na liście pod tytułem "Mam cię gdzieś"?
Słyszałem, jak ktoś mówił: "Pająk, Pająk!"
- Myślałem, że to Henry. - Kutas i jąkała z ciebie.
Myślałem, że mówisz: "Nic nie chcę, Pająk."
Źle myślałeś.
Myślałem, że tak powiedziałeś.
Teraz coś od ciebie chcę!
Cały wieczór mi to robisz!
Chcesz drinka? Przyniosę.
Przynieś! Szybciej, fiutku!
Ruszasz się jak pipa!
Innych Obsługujesz w podskokach!
Szybciej, złamasie! Będziesz mi tańczył z tym drinkiem!
Jak się nazywał ten film z Bogartem?
- Ten, W którym grał kowboja. - Oklahoma Kid.
- Shane? - Oklahoma Kid, to ja!
Ty debilu, tańcz!
Tak jest, sukinkocie!
Zaganiaj krówska!
I to są ruchy!
- Henry, co się stało? - Postrzelił go W stopę.
Nic mu nie jest. W stopę? Wielkie mi co.
- Przynieś ręcznik. - Pięknie!
Weźcie go do Bena Caseya. Niech się czołga -jak po drinki.
Weźcie go do lekarza.
Mam potrzaskane kości.
Nie denerwuj mnie.
Nie rób z tego afery, fiucie.
Chcecie, żeby miał wyrzuty sumienia?
To był wypadek.
- Pieprzony aktorzyna. - Świetne rozdanie.
- Wchodzisz? - Tak.
- 800 dolców. - 800?
Dwa tygodnie nie byłeś w domu. Nigdzie dzisiaj nie idziesz!
Karen, dorośnij. Wychodzę.
Bez kluczyków nie wyjdziesz.
Ocipiałaś? O co ci chodzi?
Tak, ocipiałam. Coś jest na rzeczy.
- Przestań! - Nie.
Patrzę ci w oczy i wiem, że kłamiesz.
- Wynoś się! - Zamknij mordę!
Wynocha z mojego życia.
Pieprzy ci się we łbie. Wyobrażasz sobie nie wiem co!
- Nędzny kutas! - Masz jakiś problem.
Idź do tych swoich dziwek! Tylko to potrafisz!
Wynoś się z mojego życia! Mam cię dosyć!
Pająk, skąd ten pośpiech?
- Proszę. - Dzięki.
Ten pieprzony bandaż na nodze jest większy niż twój łeb.
Jeszcze trochę i będzie chodził z balkonikiem.
Możesz jeszcze tańczyć mimo to?
Zatańcz dla nas, zasrańcu!
Mów prawdę. Chcesz wzbudzać litość?
Wal się, Tommy.
Chyba się przesłyszałem.
Pająk, masz. Dobry piesek.
Szanuję chłopaka. Ma jaja.
Tylko tak dalej, nie daj gnoić się nikomu.
Postrzelił go w nogę, a on mu na to, żeby się walił.
Puścisz mu to płazem?
Dokąd zmierza ten świat.
Oto dokąd. Jak ci się to podoba?
- Co ty na to? - Porąbało cię?
Zgłupiałeś, czy co?
Przecież żartowałem. Jesteś nienormalny?
Skąd miałem wiedzieć, że robisz sobie jaja?
Ja sobie żartuję, a ty strzelasz do chłopaka?
Nie żyle-
Trafiłem. O co ci chodzi?
Z tej odległości trafiłby każdy.
- Coś ci się nie podoba? - Nie.
To kabel. Cała rodzina kabluje. Wyrósłby na kapusia.
Pieprzony debil! Nie wierzę.
Trzeba wykopać dół i ty to zrobisz.
Wykopię. Mam to gdzieś, myślisz, że to pierwszy raz?
Wykopię. Gdzie łopaty?
Halo?
Nazywam się Karen Hill. Chcę porozmawiać.
Nie rozłączaj się.
Chcę z tobą porozmawiać.
Odczep się od mojego męża.
Otwórz drzwi.
Odezwij się.
Będę mówić wszystkim, którzy tu wchodzą,
że Rossi spod 2R to dziwka.
Zarządca?
Musi pan wiedzieć, że mieszka tu dziwka.
Mieszkanie 2R.
Janice Rossi. Słyszy pan?
To jest mój mąż.
Znajdź sobie innego faceta!
Obudź się, Henry.
Co ty robisz?
- Oszalałaś? - Tak.
Oszalałam i zabiję was oboje!
Spokojnie.
- Dobrze? - Kochasz ją?
Kochasz?
- Kochasz? - Karen...
Kocham ciebie. Przecież wiesz.
Nie kochasz.
Ostrożnie... Skarbie, nie...
Nie mogłam go skrzywdzić. Jak mogłabym się na to zdobyć?
Nawet nie umiałam go rzucić.
Prawdę mówiąc,
nieważne, jak źle mi było,
on stale mnie pociągał.
Dlaczego miałabym oddać go komuś innemu?
Dlaczego ona miałaby wygrać?
Odłóż broń.
Wiesz, że cię kocham.
Tylko ciebie pragnę.
Odłóż pistolet.
Kochanie, proszę.
Odwaliło ci?
Wystarczy, że na ulicy chcą mnie załatwić!
Mam to samo mieć w domu?
Powinienem cię zabić!
Jakie to uczucie?
Przepraszam!
Jimmy, jak się masz?
- W porządku. - Miło cię widzieć.
- Cześć, Paulie! - Co u ciebie, złotko?
W porządku.
- Skocz po papierosy. - Jasne.
- Ktoś chce coś jeszcze? - Ja dziękuję.
- Coś do picia? Piwo? - Nie.
- Chińszczyzna? - Nie. Siadaj.
Karen do mnie przyszła.
Była roztrzęsiona.
Tak nie może być. Musisz to załatwić.
Musimy mieć spokój. Nie wiadomo, z czym wyskoczy.
Ciągle histeryzuje, nie panuje nad sobą.
Musisz to załatwić. Masz dzieci.
W końcu musisz do niej wrócić.
To jedyny sposób. Musisz zachować pozory.
Obie co dzień przychodzą do mnie i marudzą.
Nie chcę tego.
Tak nie może być.
Rób co chcesz, nikt ci nie broni.
Wszyscy wiemy, jak jest.
Wiemy. Ale zrób to, co trzeba.
Wróć do domu, do rodziny. Jasne?
Musisz to zrobić. Spójrz na mnie.
Musisz wrócić do domu. Bądź rozsądny.
- Jasne? - Jasne.
Porozmawiam z Karen.
Wszystko wyprostuję. Wiem, co jej powiedzieć.
Powiem jej, że wrócisz...
...i że wszystko będzie jak tuż po ślubie.
Romantycznie i pięknie.
Wiem, jak z nią rozmawiać.
Jimmy i Tommy mieli jechać w weekend do Tampy.
Mieli mi coś załatwić. Pojedziesz zamiast Tommy'ego.
Pojedziesz ze mną.
Bawcie się dobrze. Odpocznijcie.
Posiedźcie na słońcu. Weź kilka dni wolnego.
- Tak zrobimy. - Bawcie się dobrze.
A potem wrócisz do Karen.
Nie ma innego wyjścia.
Nie rozwiedziesz się. Nie jesteśmy zwierzętami.
Nie będzie rozwodu. Ona się nie zgodzi.
Prędzej go zabije.
Zapłacisz?
Tampa, Floryda Dwa dni później
- Zapłacisz? - Dawaj kasę!
Nie mam, przysięgam!
Idziemy.
OGRÓD ZOOLOGICZNY
- Rzucimy drania Iwom na pożarcie. - Nie.
Nie podejdę do lwów na kilometr.
- Przerzucimy go przez fosę. - Dobra.
Będę miał pieniądze!
Tam chyba faktycznie rzucają ludzi Iwom na pożarcie,
bo facet od razu oddał kasę.
Na miłość boską, będę miał kasę!
Resztę weekendu spędziliśmy na wyścigach.
Oni nie żartują.
A potem stało się coś niewiarygodnego.
Gdy wróciliśmy do domu, pisały o nas wszystkie gazety.
Początkowo nie wiedziałem, czemu nas zwinęli.
Potem okazało się, że siostra faceta, którego przycisnęliśmy,
pracowała w FBI jako maszynistka.
Wyobrażacie sobie? Trzeba trafu.
Wystawiła wszystkich: Jimmy'ego mnie, nawet swojego brata.
Rada przysięgłych w 6 godzin uznała naszą winę.
Sędzia dał nam po 10 lat. Zupełnie jakby rozdawał cukierki.
10 lat W więzieniu federalnym.
Zostaniecie przekazani Prokuraturze Generalnej.
Na zdrowie.
Szczęśliwej drogi. Wracajcie szybko.
Szczęśliwej drogi, kochanie.
Weźmiemy rodzinę pod opiekę.
Pozdrów pieprzonych klawiszy.
Daj im popalić!
Zadzwonię, kiedy będę mógł.
Do więzienia.
W więzieniu kolacja zawsze była dużą sprawą.
Jedliśmy makaron, a potem mięso albo rybę.
Wstępną obróbkę robił Paulie. Dostał rok za obrazę sądu.
Świetnie przygotowywał czosnek.
Brzytwą kroił go tak cienko,
że wręcz rozpuszczał się na patelni z odrobiną oleju.
To był doskonały sposób.
Vinnie robił sos pomidorowy.
Czujesz ten zapach?
Mamy trzy rodzaje mięsa:
cielęcina, wołowina i wieprzowina.
Koniecznie wieprzowina.
Stąd ten smak.
Moim zdaniem przesadzał z cebulą, ale sos i tak był znakomity.
Vinnie, nie za dużo cebuli.
Nie dałem za dużo.
Trzy małe cebulki, to wszystko.
Trzy? Ile puszek pomidorów wrzuciłeś?
- Dwie duże. - Trzy cebule to przesada.
Johnny Dio robił mięso.
Nie mieliśmy garnków, więc wszystko robił na patelni.
Smród rozchodził się wszędzie.
Klawisze zdychali, ale steki były rewelacyjne.
- Jaki ma być? - Średnio wysmażony.
Arystokrata.
Kiedy myślisz o więzieniu, widzisz w głowie...
obrazy ze starych filmów, rzędy gości za kratami...
Chłopcy z ferajny mieli inaczej.
Nie było tak źle, ale bardzo tęskniłem za Jimmym.
Siedział W Atlancie.
Daj mi dwa steki.
Wszyscy pozostali siedzieli ściśnięci jak świnie w chiewie.
Ale my byliśmy sami. Więzienie było nasze.
Tak załatwiliśmy tych drani, że nie można było ich poznać.
Zasłużyli na to.
Nawet nieprzekupni klawisze byli po naszej stronie.
Ludzie kiedyś się kochali,
- ...zostawiali drzwi otwarte... - Przepraszam, że tak długo.
Ten chudy klawisz jest jak wrzód na tyłku.
- Trzeba coś zrobić. - Już się tym zająłem.
Co masz?
- Chleb. - Świetnie.
- I to świeży. - Vinnie, dla ciebie papryka i cebula.
Salami, szynka i dużo sera.
Co jeszcze?
- Szkocka. - Znakomicie.
- Czerwone wino. - Dobrze.
- Teraz można jeść. - Mam też białe.
Dawaj.
Jedzmy. Chodź, Vinnie.
Jeszcze chleb.
Od jutra będą kanapki. Zaczniesz się odchudzać, Vinnie.
- Chyba żartujesz. - Skądże.
Co robisz?
Ja to wezmę.
- Przyjdę do was później. - Jasne.
Idziesz na spacer do parku?
- Złapiemy się W przyszłym tygodniu. - Dobra.
- Masz jeszcze? - Nie. Udanego weekendu.
- Dzięki. - Tobie też, Henry.
Pani Hill, proszę.
Proszę.
Dziewczynki, stójcie tutaj.
- Trzymajcie się za ręce. - Proszę przechodzić.
- Idziemy. - Jak leci?
- W porządku, co u ciebie? - Znakomicie.
- O czym ty mówisz? - Widziałam jej nazwisko na liście.
- Jezu„. - Chcesz, żeby przychodziła?
Niech płacze całe noce i pisze wnioski o zwolnienie.
Co ja tu robię? Gdzie jestem? W więzieniu.
Nie mogę zabronić ludziom, żeby mnie odwiedzali.
Dobrze, to niech ona przemyca ci to co tydzień.
- Niech ona się użera z tymi draniami. - Patrz, co robisz!
Przepraszam.
Niech ci przemyca to gówno.
Przestań!
- Niech to robi! - Przestań!
Nikt mi nie pomaga. Jestem sama.
Belle i Morrie nie mają kasy.
Prosiłam twojego kumpla, Remo, żeby oddał dług.
Wiesz, co mi powiedział?
Żebym poszła po zasiłek.
Wszystko będzie dobrze.
Nawet Paulie nie zajrzał po wyjściu. Nikt nie przychodzi.
Zostaliśmy sami. Tak bywa, kiedy się siedzi.
Powiedziałem ci: jesteśmy sami. Zapomnij o wszystkich, o Pauliem też.
Póki jest na warunkowym, nie będzie chciał się narażać.
- Już nie wytrzymam. - Wytrzymasz.
Wystarczy, że będziesz mi to przynosić.
Mam tu faceta z Pittsburgha, który to puszcza dalej.
Za miesiąc będzie dobrze.
- Nikogo nie będziemy potrzebować. - Boję się.
Boję się, że jeśli Paulie się dowie...
Nie przejmuj się nim.
On nie pomaga. Stawia ci jedzenie na stole?
Musimy sami sobie pomagać.
Musimy tylko być bardzo ostrożni.
Nie chcę już o niej słyszeć.
Nigdy.
Cztery lata później
Tato!
- Tęskniłyśmy za tobą! - Teraz już zostaniesz?
Widziałeś nasze rysunki? Mój jest ten z domem i tęczą.
Ja narysowałam słońce.
Mam koncert z chórem za dwa tygodnie. Przyjdziesz?
Podoba ci się dom?
Karen, spakuj rzeczy, Wyprowadzamy się.
Za co?
Nie martw się. Zacznij szukać nowego domu.
Rano muszę jechać do Pittsburgha. Są mi winni 15.000 dolarów.
Wszystko będzie dobrze. Wszystko załatwię.
Do Pittsburgha? Jutro masz być u kuratora.
Nie przejmuj się. Wszystko będzie dobrze.
- Kto chce iść do wujka Pauliego? - Ja.
Co?
Skarbie, daj mamie zjeść.
Dobrze wyglądasz. Dają tak jeść W więzieniu?
Nie chcę więcej tego gówna.
Jakiego gówna?
Trzymaj się od tego z daleka.
Nie mówię o tym, co robiłeś W kiciu. Nie miałeś wyjścia.
Mówię o tym, co dalej. Tu i teraz.
- Po co miałbym wto wchodzić? - Nie rób ze mnie durnia.
Po prostu daj sobie spokój.
Pogadajmy o Jimmym. Uważaj na niego.
Jest dobry, ale nieostrożny. Za bardzo ryzykuje.
Znam go. Nie ryzykowałbym jak on.
Tommy to dobry chłopak, ale wariat.
To kowboj. Wciąż chce coś udowodnić.
Uważaj na takich jak oni.
Znam ich. Nie nadają się do wszystkiego.
Nie dam się zrobić jak Gribbs.
Gribbs ma 70 lat i umrze za kratami. Ja tego nie potrzebuję.
Dlatego ostrzegam wszystkich. To może być każdy, nawet mój syn.
Gribbs dostał 20 lat za to, że tylko przywitał się...
z kimś kto handlował za jego plecami.
To nie dla mnie. Mnie to nie spotka.
Wyszedłeś wcześniej, bo mam dla ciebie robotę.
Nie potrzebuję kłopotów.
Dasz mi znać, jeśli zobaczysz kogoś z tym gównem.
Kogokolwiek.
- Jasne. - Na pewno?
Oczywiście.
Dopiero po tygodniu mogłem wyciągnąć towar z Pittsburgha.
Była z tego niezła kasa.
Mieszaliśmy prochy u Sandy.
Wprawdzie Sandy więcej wciągała niż mieszała,
ale i tak był to świetny interes.
W drugim tygodniu zarobiłem 12.000 dolarów.
Zapłaciłem zaliczkę na dom i wreszcie było 2 górki.
Czasem musiałem tylko mówić Sandy, że ją kocham.
Ale wszystko było idealnie.
Wiedziałem, że dopóki biorę towar z Pittsburgha,
Paulie się nie dowie.
Wkrótce interes tak się rozkręcił, że potrzebowałem pomocy.
Wciągnąłem Jimmy'ego i Tommy'ego.
Genialne.
Pan Conway..
- Ma pan rachunki? - Tak.
WYDZIAŁ ZWOLNIEŃ WARUNKOWYCH
Cztery i pół miesiąca roboty.
- Znakomicie. - To moje dzieło.
- Podoba ci się? - Cudowne.
Sofa na specjalne zamówienie. Usiądź.
Na innych W ogóle nie można było siedzieć.
Gotowa?
Spójrz na ścianę z kamienia.
Elektrycy się spisali.
Chodź.
Importowany, przyjechał w dwóch częściach.
Ładny?
Henry, chodź tu. Rozmawiałeś z Jimmym?
Tak, zajął się tym-
Air France to przy tym pestka.
- Cicho. - Zrobi to?
Mówiłem, wszystko sprawdzi.
Zajął się tym. Zobaczymy, co dalej. Żadnych obietnic.
Wiem. Zrozum, trzy miliony!
A ja wypruwam sobie żyły przez tego drania od dwóch lat.
Wisi mi 20.000. Po czymś takim będę mógł się wycofać.
Przestanę się martwić o kasę. Spełnię swoje marzenia.
Napijmy się.
To są faceci, których zebrał Jimmy. Miał to być...
największy skok w historii Ameryki. Skok na Lufthansę.
Tommy i Carbone mieli zmusić strażnika...
żeby otworzył nam główne drzwi.
French y i Joe Buddha mieli zająć się pracownikami.
Johnny Roastbeef miał ich związać i trzymać z daleka od alarmu.
Nawet Stacks Edwards się załapał.
Grał w knajpie na gitarze. Wszyscy go uwielbiali.
Miał ukraść ciężarówkę,
a potem ją zniszczyć u naszego kumpla w Jersey.
Tylko Morrie doprowadzał nas do szału.
Morrie, pij i zamknij się.
On to naraił, więc cisnął Jimmy'ego,
żeby dał mu zaliczkę.
Nie było W tym złej woli. On po prostu taki był.
Wszyscy pracowali dla mnie, nawet nasza niania, Lois Byrd.
Jak podróż?
Nie znoszę Pittsburgha. Skąd się biorą ci debile?
Nie są aż tak Źli.
Zresztą warto, prawda?
To jest to samo dziecko, co tydzień temu?
Nie, tamto było siostry. To jest Deirdry.
Ale ziewa.
Podobna do ciebie.
To samo powiedziała stewardessa.
Spokojnie, Sandy.
Przestań, wystarczy ci.
Masz cały dzień. Nie wszystko na raz.
- Muszę iść. - Dokąd?
Nie zaczynaj. Muszę. Cholera, gdzie moje klucze?
Tam.
Bałagan jak w chlewie.
Po co kupiłem ci zmywarkę?
- Zmywanie niszczy mi paznokcie. - Zacznij myśleć.
Za te wszystkie prochy mogliby nam dać dożywocie.
- Wyluzuj. - Co ty robisz?
- Muszę... - Nic nie musisz.
Niech czekają.
Nikt nie wie dokładnie, ile skradziono podczas śmiałego nocnego napadu...
na terminal towarowy Lufthansy na lotnisku Kennedy'ego.
FBI twierdziło, że dwa miliony, policja - że cztery...
Jimmy!
Sukinsyny!
Nadajemy tę relację z lotniska.
To być może największy rabunek W historii miasta.
Chodź tu.
Spójrzcie na geniusza.
Wesołych Świąt.
- Kto to? - Moja żona.
Pokażę ci coś, Jimmy.
Prawda, że wspaniały?
Kupiłem żonie. To coupé. Jest piękny.
Co ci mówiłem? Rozmawialiśmy, prawda?
Nie mówiłem ci?
Nie mówiłem, żeby na razie nic nie kupować?
- Samochód? - To prezent ślubny od matki.
Zarejestrowany na nią. Właśnie wzięliśmy ślub.
- Uwielbiam ten wóz. - Przepraszam cię na chwilę.
- Wzięliśmy ślub. - Odbiło ci?
- Co się tak wściekasz? - Jesteś idiotą?
Miliony psów nas obserwują.
A ty kupujesz samochód?
.Jest zarejestrowany na matkę. To prezent ślubny.
Gówno mnie to obchodzi.
Nie słyszałeś, co mówiłem? Niczego nie kupować.
Niczego. Co się ztobą dzieje?
Czemu się tak ciskasz?
Bo przez ciebie wszyscy wpadniemy. Jesteś kretynem?
- Co z tobą? - Przepraszam.
- Co się z tobą dzieje?
Przepraszam.
Przepraszam, Jimmy. Jest na nazwisko matki.
Nie zgrywaj cwaniaka.
- Przepraszam. - Co ci mówiłem?
Mówiłem, żeby niczego nie kupować.
Niczego!
Przepraszam.
Debil. Powinien to sobie wypisać na czole.
Nie wierzę. Jesteś idiotą?
Przepraszam.
- O co chodzi? - Zdejmij to.
- Dlaczego? - Zdejmij.
Mówiłem: nic, co przyciąga uwagę.
Jeden kupuje cadillaca, drugi norki za 20 tysięcy.
- Oddaj je. - Dobrze.
Rób, co chcesz, ale oddaj je!
- Zabieraj się stąd! - Chodź, kochanie.
Zamknij się i idziemy.
Ten drink jest lepszy niż seks.
Idę do Stacksa. Nie patrz na nikogo, bo cię zabiję.
Jest zazdrosny. Zabije mnie, jeśli na kogoś popatrzę.
Świetnie.
Mieli siedzieć cicho, nie zwracać na siebie uwagi.
Wszędzie was szukam.
Wesołych Świąt.
Potrzebuję pieniędzy.
- Spokojnie, są Święta. - Potrzebuję pieniędzy.
Jestem spokojny, potrzebuję pieniędzy.
- Zrobiłem, co trzeba, potrzebuję kasy. - Nie dzisiaj.
Odwaliłem swoje, należy mi się. Każdy coś sobie kupił.
Widać, że mają kasę, tylko ja wciąż chodzę W tym samym.
- Nie dzisiaj. - Oni się odstawili.
Należy mi się 500 tysięcy.
Nigdy W życiu tyle nie zarobił.
Pogadam z nim. Napij się.
- Pogadam z nim. - On mnie wykończy.
- Morris, wszystko gra? - Nie.
Są Święta. To twoja działka. Zaliczka.
Udało nam się!
- Jimmy. - Tak?
- Kto tam? - To ja.
Pete? Chwileczkę.
Nie zrób tego, co Frankie i Johnny. Nie Wygłupiaj się z kasą.
- Zrób, co należy. - Dobrze.
Karen, Judy, Ruth, chodźcie!
Najdroższa choinka, jaką mieli.
- Co ty na to, Mamusiu? - Śliczne.
Piękna złota sukienka.
- Wesołych Świąt. - Dziękuję.
- Co? - Wesołych Świąt.
I?
Szczęśliwej Chanuki.
- Bardzo śmieszne. - Kup sobie coś ładnego.
Na Lufthansie trzeba było skończyć. To był skok życia.
6 milionów w gotówce. Więcej, niż trzeba.
Stacks!
Otwieraj! Co ty tam robisz?
Jeszcze nie jest gotowy. Wiedziałem.
- Masz kawę? - A wyglądam na kelnera?
Frankie zrobi kawę.
Myślałem, że jesteś z jakąś dziwką.
Byłem. Gdzie ona jest?
Zawsze masz tu świerszczyki albo dziwki.
Która godzina?
- 11:30. Mieliśmy tam być o 9:00. - Zaraz będę gotowy.
Zawsze się spóźniasz. Spóźnisz się na własny pogrzeb.
Co się gapisz? Weź kawę ze sobą.
Co ty wyprawiasz? Żartowałem.
Odstaw dzbanek. Chciałeś wziąć kawę?
Stacks zawsze był rąbnięty.
Zamiast pozbyć się ciężarówki, schlał się...
i pojechał do swojej laski. Zanim wstał, gliny znalazły wóz.
Trąbili o tym W telewizji.
Mówili, że zdjęli z kierownicy odciski palców.
Było tylko kwestią czasu, kiedy znajdą Stacksa.
Muszę z tobą pogadać.
Napij się-
O co chodzi? Jest okazja.
Muszę z tobą pogadać.
CO jest?
- Co się stało ze Stacksem? - Nie przejmuj się tym.
- Wszędzie są federalni. - I co z tego?
- Gazety o tym piszą. - On się martwi.
Czym się martwisz?
Piszą o tym w gazetach i mówią W telewizji.
- Czym się tak martwisz? - Nie przejmuj się.
Wszystko idzie świetnie. Nie ma powodu, żeby się martwić.
- Nie powiedziałeś mu? - Jeszcze nie.
- O czym? - Wiesz, co?
Przyjmują go
Paulie Cię wprowadza?
Tommy!
Rozważyli sprawę. Paulie dostał zielone światło.
Nie do wiary. To Skubaniec!
Przyjmują go. Jeszcze kiedyś będzie naszym szefem.
Nie do wiary.
Cieszę się. Gratuluję.
Teraz ich mamy.
Jimmy, wszędzie cię szukam. Masz chwilę?
Wymyśliłem to wszystko, a zostałem z niczym.
N' - Ie byłoby z tego nlc, gdyby nie ja Chcę kasę!
Mam już tego dość.
Żałosny złodziejaszek fajek.
- Chcę kasę! - Idź mu powiedz.
Będziesz trzymał gębę na kłódkę?
Dostaniesz kasę.
Tylko przestań się rzucać.
Słyszysz? Spójrz na mnie.
Wszystko będzie dobrze.
Henry...
Pół Irlandczyk, pół Włoch? Będę śpiewał z włoskim akcentem.
Po raz pierwszy dostrzegłem, że Jimmy był kłębkiem nerwów.
Jednocześnie myślał o ośmiu rzeczach.
Myślisz, że Morrie wszystko mówi żonie?
Morrie?
Wtedy domyśliłem, że chce załatwić Morriego.
Tak to jest. Tyle wystarczy, żeby kogoś załatwić.
To debil. Gada na prawo i lewo.
W reklamach zachowuje się jak świr. Nikt go nie słucha.
Tyle gada, że nikt już nie zwraca uwagi.
Przyprowadź go wieczorem.
- Jasne? - Wiadomo.
Zacznijmy od tego. Przepraszam. Czy ja ci nadepnąłem na odcisk?
Przestań mnie wnerwiać.
Próbowałem grać na czas.
Miałem kilka godzin, żeby przekonać Jimmy'ego do zmiany zdania.
Ale razie udawałem, że wszystko robię zgodnie z umową.
Ciągnąłem go za włosy, gryzłem. A on nic.
Byłem wściekły. Chciałem zabić tego fiuta.
Odchodzę. Wchodzimy do knajpy.
Nie odwracam się. Jimmy robi tak.
Nie chcę się odwracać.
On podnosi łeb...
Ja na to: "Nic nie mów."
u ! u
Co byście zrobili? Skoczyłem na niego.
Zacząłem go tłuc po mordzie.
Szarpałem go za włosy.
Zrobiłem z niego miazgę.
Leżał w kałuży krwi. A ja nie mogę złapać oddechu.
Zapomnij o planie na dziś wieczór.
Ciężar spadł mi z serca.
Biedny kutas.
Morrie nie wiedział, jak blisko był śmierci.
Nie uwierzyłby, nawet gdybym mu powiedział.
- Jimmy, możemy pogadać? - Ale jesteś namolny.
Chcesz pogadać? Dobra, Załatwmy to.
Nigdy nie spotkałem tak wkurzającego gościa.
Czy ktoś cię kocha bardziej niż ja?
- Dla ciebie zrobię wszystko. - Ale nie przestaniesz mnie wkurzać.
- Chodźmy na kawę. - Dokąd?
Do tej knajpy na bulwarze.
- Na bulwarze? - Na bulwarze Rockaway.
- Mają tam ciastka? - Mają wszystko.
Wezmę ciastka dla Belle.
Słyszałeś, jak nam idzie w Bostonie? Jest genialnie. Nunzio...
Myślałem, że nigdy się nie zamknie.
Co za dupek.
- Co z nim zrobimy? - Poćwiartuj ciało i pozbądź się wozu.
Zadzwoń, jak skończysz.
- Frank, trzeba go poćwiartować. - Dobra.
Dokąd, palancie?
Powiedziałem: poćwiartować.
Ale u Charliego. Chcesz to robić tutaj?
Co ty robisz? Zjeżdżajmy stąd.
Trup prowadziłby lepiej.
Silnik jest zimny.
Spadamy stąd. Trzeba go było rozgrzać.
- Kto tam? - Belle. Otwieraj.
To Belle. Wpuść mnie.
Morris nie wrócił do domu. Coś musiało się stać.
Spokojnie.
Wiem, że coś musiało się stać.
Pewnie się upił i zasnął gdzieś.
Przez 27 lat zawsze dzwonił, jeśli coś go zatrzymało.
Wiem, że coś się stało. Wiem, że ty wiesz.
Przebiorę się, odwiozę cię do domu i poszukam go.
- Byłam W domu, dzwoniłam... - Pewnie gra w karty.
- Co mam powiedzieć Belle? - Kogo to obchodzi?
Powiedz, że wyjechał z kochanką. Przejmujesz się?
- Patrz. - Nie wkurzaj ich.
Cały czas ich wkurzam.
Nie dawaj im satysfakcji.
Jedziemy na przejażdżkę.
Nie pośpią sobie.
Na razie.
Jimmy zacierał wszelkie ślady, które mogły go łączyć z napadem.
Ale to nie miało nic wspólnego ze mną.
Dałem mu cynk, a on dał mi szmal na Święta.
Od tamtej pory milczałem.
Znałem Jimmy'ego. Nie chciał rozstawać się z forsą.
Odpalił działkę Pauliemu, ale to wszystko.
Był chory, jeśli miał dzielić się forsą 2 tymi, którzy ją zwinęli.
Wolał ich zabić. Ale co mnie to obchodziło?
O nic nie prosiłem.
A Jimmy zarabiał niezły szmal dzięki moim interesom W Pittsburghu.
Mimo to wiele miesięcy po skoku wciąż znajdowano ciała.
Carb0ne'a znaleźli w ciężarówce-chłodni.
Był zamrożony na kość.
Dopiero po dwóch dniach mogli zrobić sekcję.
A Jimmy był zachwycony jak nigdy.
Był jak dziecko. Dostawał kasę z Pittsburgha,
a po jakimś czasie sprawa Lufthansy ucichła.
Tego ranka Jimmy był szczęśliwy.
Tego dnia mieli przyjąć Tommy'ego.
Był tak podniecony, jakby to jego przyjmowali.
Dzwonił do Tommy'ego ze cztery razy.
Ustalili sygnał, żeby wiedział, kiedy skończy się uroczystość.
- Mamo, gdzie jesteś? - Tutaj.
- Jesteś w domu. - Właśnie wychodzę.
- Pięknie wyglądasz. - Prawda?
Uważaj na siebie. Gratuluję.
Kocham cię. Nie maluj już tych świętych obrazków.
- Z Bogiem. - Na razie, mamo.
Zawsze nazywaliśmy się chłopcami z ferajny.
Mówiliśmy o kimś:
"Polubisz go, jest w porządku. To chłopak z ferajny, jeden z nas.
Jasne?"
Byliśmy chłopcami z ferajny.
Ale Jimmy i ja nie mogliśmy być W mafii. Irlandzka krew.
I nieważne, że moja matka była z Sycylii.
Żeby należeć do mafii, trzeba było być w stu procentach Włochem,
żeby mogli odnaleźć twoich krewnych w starej ojczyźnie.
To był największy zaszczyt.
Oznaczało to, że należysz do rodziny.
Nikt nie mógł się do ciebie przyczepić.
Ty za to mogłeś czepiać się każdego,
o ile nie należał do mafii.
Taka licencja na kradzieże. Na wszystko.
Ile lat temu cię przyjęli?
- Jestem weteranem. Trzydzieści. - Trzydzieści?
Na pewno masz wiele wspomnień. Szczyt Pike'a był wtedy pagórkiem.
Jimmy uważał, że przyjęcie Tommy'ego...
oznacza przyjęcia nas wszystkich.
Jeden z nas miał być pełnoprawnym członkiem.
- Kto mówi? - Vinnie.
Co się stało? Już po wszystkim?
Nie, był problem. Zrobiliśmy, co się dało.
To znaczy?
Sam wiesz. Nie ma go już. Nic się na to nie poradzi.
- I tyle. - Jak to?
Nie ma go.
To wszystko.
Wiedziałem. To nie do wiary.
- Co się stało? - Załatwili go.
Cholera.
W porządku.
To była zemsta za Billy'ego Battsa...
i wiele innych spraw.
I już.
Nic nie dało się zrobić.
Batts był w mafii, a Tommy nie.
Musieliśmy to przełknąć.
Sprawa między Włochami. Makaroniarski syf.
strzelili Tommy'emu w twarz,
żeby jego matka na pogrzebie nie mogła otworzyć trumny.
Niedziela, 11 maja 1980 roku Godz. 6:55
To miał być pracowity dzień. Miałem podrzucić Jimmy'emu broń,
żeby dopasował do niej tłumiki.
Miałem odebrać brata ze szpitala i zawieźć go do domu.
Miałem wziąć towar z Pittsburgha od Lois,
żeby pojechał dalej do moich klientów pod Atlantą.
Od razu wiedziałem, że ich nie chce, a ja zostanę bez kasy.
Wziąłem broń, bo chciał, a teraz zmienił zdanie.
Na co mi to? Nic nie pasuje. Co jest z tobą?
Nie zapłacę.
Nic nie powiedziałem. Jimmy był zły, nawet się nie pożegnał.
Rzuć prochy. Robią Ci sieczkę z mózgu.
- Słyszysz? - Zabiorę je.
Moi ludzie z Pittsburgha zawsze potrzebowali broni.
I tak miałem później widzieć się z nimi,
więc miałem pewność, że odzyskam kasę.
O, Boże.
W szpitalu lekarz Michaela chciał mnie położyć do łózka.
Co się panu stało?
Nic. Mało brakowało, a miałbym wypadek po drodze.
Powiedziałem mu, że balowałem całą noc.
- Nic mi nie jest. - Proszę tutaj.
- Nic mi nie jest. - Zbadam pana.
Proszę.
Zlitował się nade mną, dał 10 mg valium...
i odesłał do domu.
Miałem podrzucić brata do domu i podjechać po Karen.
Widzisz ten helikopter?
Dokładnie nad nami. Od rana mnie śledzi.
- Porąbało cię? - Wiem, co mówię.
Nie mam pojęcia, co się dzieje.
Widzę go już trzeci raz. Był koło szpitala.
Kilka razy przystawałem i zawsze go widziałem.
Jeżdżę po całym mieście i ciągle go widzę.
Wieczorem miała być kolacja.
Zacząłem smażyć mięso do sosu pomidorowego.
Michael go uwielbiał. Robiłem makaron z sosem,
chciałem dorzucić pieczoną paprykę...
i fasolę z oliwką. Miałem piękne kotleciki,
idealnie pokrojone, które szykowałem na przystawkę.
Byłem w domu godzinę.
Zacząłem robić kolację wcześniej,
żeby zająć się z Karen bronią, której nie chciał Jimmy,
a potem dostarczyć Lois towar dla Atlanty.
Wyglądałem na zewnątrz i nie widziałem już helikoptera.
Michael, pilnuj sosu. Zostańcie z wujkiem.
Brat miał pilnować sosu, a Karen i ja wyszliśmy.
Boże, jest.
- Spójrz. - Cholera.
- To ten. - Tam jest.
Musimy jechać do twojej matki.
Mówiłem ci.
Dziwne.
- To jeszcze nie koniec świata. - Jedziemy do twojej matki.
Powiedz mamie, żeby nie ruszała niczego na zewnątrz.
Nie mogłeś pojechać do swojej matki? Musiałeś tutaj.
Chodźmy na zakupy.
Nie zwariowałem. Od rana mnie śledzi.
Mówię ci.
On uważa, że mam paranoję.
Jak mu się zwali ten helikopter na łeb, to się przekona, kto ma paranoję.
Wejdźmy.
- Zniknął. - Nic nie słyszę.
Chodźmy do twojej matki.
- W porządku? - Fantastycznie.
Mówiłem, że masz paranoję? Mówiłem.
Daj mi działkę.
Chcesz widzieć helikoptery? Chodź.
Mam dość helikopterów na dzisiaj.
Musiałem wracać do domu i przygotować przesyłkę dla Lois.
Musiałem też jechać do Sandy, żeby zmieszać prochy.
I wiedziałem, że Sandy nie da mi spokoju.
A musiałem skończyć gotowanie i przygotować Lois do podróży.
- To Sandy. - Co za menda.
- O której będziesz? - Za godzinę.
- Zostaniesz na noc? - Nie mogę. Brat jest u mnie.
Daj spokój. Porozmawiamy później.
- Halo? - To ja. Jesteś gotowa?
Niech Michael nie przypali sosu. Niech miesza.
- Henry mówi, żebyś nie przypalił. - Mieszam.
- Wiesz, co robić? - Tak, tak.
Nie zbywaj mnie. To ważne.
Nie dzwoń z domu.
Rozumiesz? Dzwoń z budki.
Masz mnie za idiotkę? Zejdź ze mnie.
Pamiętaj, tępoto.
Co za maruda.
- Zrób, jak mówię! - Dobrze.
Nie do wiary. Wszystkie są takie same.
- Co powiedział? - Nic.
Co zrobiła, kiedy odłożyła słuchawkę?
Po tym, co jej powiedziałem? Po tym jej przytakiwaniu?
Zadzwoniła z domu.
Jeśli ktoś podsłuchiwał, dowiedział się wszystkiego.
Że paczka jest u mnie...
i kiedy poleci. Podała nawet numer lotu.
Gdy tylko wróciłem do domu, wziąłem się znów za gotowanie.
Do samolotu Lois zostało kilka godzin.
Powiedziałem bratu, żeby pilnował kuchni.
Facet cały dzień patrzył na helikoptery i sos pomidorowy.
Musiałem podjechać do Sandy, zmieszać prochy i wrócić do garów.
Przyszedłeś, przeleciałeś mnie i wychodzisz?
- Daj spokój. - Gdzieś indziej jest ci lepiej?
Nie mów tak.
- Już dobrze? - Jasne.
Wierzysz mi?
- Ostatnia? - Tak.
Ty sukinsynu, nienawidzę cię.
Nie karm psa...
jedzeniem z talerza.
- Muszę. - Nie musisz.
Muszę jechać do domu.
Jak to?
Cały dzień to noszę.
Trzeba ci to przykleić do nogi. Zaraz musimy wchodzić.
Muszę jechać do domu po kapelusz.
Zapomnij o kapeluszu. Żarty sobie robisz?
Mam jechać do Rockaway po kapelusz?
Muszę go mieć. Przynosi mi szczęście, bez niego nie latam.
Lois, czy ty rozumiesz, co my robimy?
Nie obchodzi mnie to. Bez kapelusza nie lecę.
Co mogłem zrobić, skoro tak się uparła?
Schowałem towar w kuchni i pojechaliśmy do niej.
Kapelusz?
CO jest?
Policja! Nie ruszaj się,
albo odstrzelę ci łeb! Wyłącz silnik.
Przez chwilę myślałem, że nie żyję.
Ale jak usłyszałem ten krzyk i wiedziałem, że to gliny.
Tylko gliny tak ględzą.
Nie ruszaj się.
Gdyby to byli chłopcy z ferajny, nie usłyszałbym nic.
Już bym nie żył.
Michael, zamknij drzwi!
Epilog
Kiedy ostatnio cię przymknęli?
Kutasie, mówię do ciebie.
Nie chcesz mówić, to nie mów. Mam to w dupie.
Odsiedzisz 25 lat. Zobaczymy, jaki wtedy będziesz Chojrak.
Cały dzień myślałem, że ci goście w helikopterze,
to lokalne psy w sprawie Lufthansy. A to byli kolesie od narkotyków.
Szukaj adwokata.
Śledzili mnie od miesiąca. Podsłuchy, obserwacja itd.
Znasz ich. Wszyscy twoi kumple tu są.
Nie chcesz gadać, więc będziesz miał ciężko.
Każdy z tych zarzutów to 25 lat albo dożywocie.
25 lat. Nie będzie czego zbierać.
Byliście na zakupach?
Robiliście ciasto?
Jest tam coś dobrego?
Dobre?
Żegnaj, palancie.
Do zobaczenia w więzieniu.
Gadałem z Jimmym. Powiedział, że da mi pieniądze.
Chce tylko wiedzieć, co się dzieje. Chce z tobą porozmawiać.
Chrzanić Jimmy'ego i jego forsę.
Muszę wszystko wyjaśnić Pauliem, albo nie żyję.
Więc lepiej siedź tutaj.
Tutaj też mnie mogą dorwać, może nawet łatwiej niż na wolności.
Boją się, że ich wsypię.
Już się ode mnie odwracają. Już nie żyję. Wyciągnij mnie.
Karen namówiła matkę, żeby zastawić dom - i wpłaciła kaucję.
Miałem przeczucie, że zabiją mnie przed drzwiami aresztu.
Wiedziałem, że Paulie jest wściekły. I w gorącej wodzie kąpany.
I martwiłem się o Jimmy'ego.
Jeśli Paulie dowiedziałby się, że Jimmy robił ze mną W prochach,
zabiłby go w pierwszej kolejności.
To był fatalny moment.
Poczułem się bezpiecznie dopiero w domu.
Zamierzałem pozostać przy życiu na tyle długo, żeby sprzedać towar,
którego gliny nie znalazły, i zniknąć, aż rzecz przycichnie.
Cholera.
- Gdzie jest towar? - Spuściłam w kiblu.
Co?
Co miałam zrobić? Gliny były wszędzie.
Był wart 60 tysięcy! To wszystko, co mieliśmy.
Co miałam zrobić? Mieli nakaz rewizji.
To była cała nasza forsa! Dlaczego to zrobiłaś?
Znaleźliby go.
- Nigdy by go nie znaleźli. - Znaleźliby, uwierz mi.
Znaleźliby!
Dlaczego to zrobiłaś?
- Znaleźliby go! - Dlaczego?
O, Boże...
- Musiałam! - Boże!
Paulie, bardzo mi przykro.
Nie wiem, co powiedzieć. Spieprzyłem sprawę.
Tak, spieprzyłeś.
Ale już po wszystkim.
Można mi zaufać, jestem czysty. Przysięgam na własne dzieci.
Patrzyłeś mi W oczy i Kłamałeś.
Potraktowałeś mnie jak ścierwo.
Jakbym nic dla ciebie nie znaczył.
Po tym, co powiedziałeś, nie mogłem do ciebie przyjść.
Wstydziłem się.
Wstydzę się teraz.
Ale nie mam dokąd pójść, Paulie.
Mam tylko ciebie. I naprawdę potrzebuję twojej pomocy.
Weź to.
Więcej ci nie pomogę.
3200 dolarów.
Tyle mi dał. 3200 dolarów na całe życie.
Nie wystarczyłoby nawet na trumnę.
- Musimy wyjechać. - Nie chcę uciekać.
Nie chcę. Mamy wszystko zostawić?
Nie chcę żyć w ukryciu. A ty?
Jeśli zostaniemy, zabiją nas.
Rozumiesz? Zabiją.
Mają rację.
Za dużo ćpałeś. Masz paranoję.
Co z nim? Wariuje?
W porządku.
Zrobili mu odwyk.
To bardzo dobrze.
Wiesz, o co go pytali?
Nie.
Mam tyle spraw na głowie... Jestem bez kasy,
dziewczynki są na tyle duże, że czytają gazety...
Powiedz mu, że musi do mnie zadzwonić.
Niech od razu zadzwoni. To ważne.
Nie wie, że tutaj jestem.
- Masz tu kilka tysięcy. - Dziękuję, Jimmy.
Nie martw się, wszystko będzie dobrze.
Mam kilka sukienek od Diora. Chcesz?
Wybierz, co ci się podoba.
- Wezmę dla mamy. - Jak chcesz.
Nie mam ich tutaj. Są W magazynie na rogu.
Są kradzione, dlatego tam je trzymam.
Idź, skarbie. Do zobaczenia.
- Dziękuję, Jimmy- - Nie przejmuj Się-
- Spróbuję. - Pamiętaj, żeby do mnie zadzwonił.
- Tam? - Tak.
To tam, na rogu.
Tam.
Wejdź tam.
Nie, Jimmy, śpieszę się.
Mama została z dziećmi. Muszę wracać do domu.
Przyjdę później.
Karen!
Co się stało?
Nic.
- Co się stało? - Przestraszyłam się.
Kluczyki.
- Co się stało? - Po prostu się przestraszyłam.
- Już dobrze? - Tak.
Jeśli jesteś chłopakiem z ferajny, nie mówią ci, że chcą cię zabić.
To tak nie działa.
Nie ma żadnych kłótni, ani przekleństw jak na filmach.
Mordercy przychodzą z uśmiechem, jako przyjaciele.
To ludzie, którzy pomagali ci od zawsze.
Pojawiają się, gdy jesteś W dołku, gdy najbardziej potrzebna ci pomoc.
Spotkałem się zatem z Jimmym w lokalu pełnym ludzi.
Przyszedłem kwadrans wcześniej, a Jimmy już tam był.
Usiadł przy oknie, żeby widzieć ulicę.
Chciał mieć pewność, że nikt mnie nie śledził.
Był poddenerwowany. Nie tknął jedzenia.
Na pozór wszystko było w porządku.
Niby gadaliśmy o mojej sprawie,
ale czułem, że Jimmy sonduje, czy go wsypałem, żeby się ratować.
Całe życie ci powtarzałem: nic przez telefon.
Teraz rozumiesz?
Wszystko będzie dobrze. Masz szansę wygrać.
Pamiętasz tego chłopaka, o którym rozmawialiśmy?
Okazało się, że to kapuś. Zamknęli go, a on wszystkich wsypał.
Wiem, gdzie teraz jest. Ukrywa się.
Rozumiesz?
Nie masz nic przeciwko, żeby to załatwić z Anthonym?
Jasne, że nie.
Wtedy nic nie będą mieli.
Jimmy nigdy dotąd nie prosił, żebym kogoś załatwił.
A teraz chciał, żebym jechał z Anthonym na Florydę.
Wtedy zrozumiałem, że żywy z Florydy nie wrócę.
Raz już mówiłem i powtórzę,
że nie chcę jechać gdzieś, gdzie jest zimno.
Nie masz wyboru.
Daj spokój. Wszędzie...
byle nie było tam zimno. Zróbcie to dla mnie.
Ma chore oskrzela. To dlatego.
Jeśli to prawda, weźmiemy to pod uwagę.
Chciałbym jechać gdzieś, gdzie nie jest zimno.
Mogę o coś zapytać? Co z moimi rodzicami?
A co ma być?
Będę mogła ich odwiedzać? Rozmawiać z nimi?
Kontaktować się jakoś?
Nie.
Chwileczkę. To znaczy,
że nawet jeśli zachorują, nie będę mogła ich odwiedzić?
Jeśli zachorują, może coś da się zrobić.
Jeśli zajdą wyjątkowe okoliczności...
Nie mogę tego zrobić, Henry.
Nie zostawię rodziców.
Karen, już ci mówiłem.
Nie zrobię tego, jeśli ty i dzieci nie pojedziecie za mną.
Bez was nie mogę.
Rób jak chcesz, ale... Nie ma o czym mówić.
- Potrzebujecie Henry'ego, nie mnie. - Tak.
Nie obchodzi nas, czy pojedziesz.
Chyba, że dzięki temu będzie lepszym świadkiem.
Polują na Henry'ego, nie na mnie.
Będzie w programie ochrony świadków. Nie znajdą go.
Mogą go znaleźć tylko przez ciebie albo dzieci.
Jeśli będzie W programie, grozi ci niebezpieczeństwo.
Ja nic nie wiem.
Nie udawaj niewiniątka.
Znam taśmy i wiem, że rozmawialiście o kokainie.
Odbyliście wiele rozmów przez telefon...
To bez znaczenia, czy pójdzie do więzienia,
czy zostanie na ulicy i wygra proces. I tak go zabiją.
On to wie i ty też.
A dzieci i szkoła?
Stracą rok? Co będzie dalej?
Idźcie na Wall Street po prawdziwych oszustów.
Ktoś, kto sprzedał wam te garnitury, miał poczucie humoru.
Chodzi 0 to, że tylko my możemy was uratować.
Uratujemy ciebie i jego. I nie pójdziecie do więzienia.
Dziś rano mówił pan przysięgłym o swojej przeszłości...
Łatwo było nam zniknąć.
Dom był na teściową.
Samochody na żonę.
Legitymacja ubezpieczeniowa i prawo jazdy były fałszywe.
Nigdy nie głosowałem i nie płaciłem podatków.
Tylko akt urodzenia i nakaz aresztowania dowodziły, że żyję.
- Widzi go pan na tej sali? - Tak.
Proszę go wskazać przysięgłym.
Proszę zaprotokołować, że pan Hill wskazał oskarżonego Jamesa Conwaya.
Czy zna pan niejakiego Paula Cicero?
- Czy widzi go pan na tej sali? - Tak.
Proszę go wskazać przysięgłym.
Proszę zaprotokołować, że pan Hill wskazał oskarżonego Paula Cicero.
Wysoki Sądzie, mam tu dokument...
Najtrudniej było rozstać się z przeszłością.
Nadal kocham tamto życie.
Byliśmy jak gwiazdy filmowe.
Mieliśmy wszystko na skinienie.
Żony, matki, dzieci - wszyscy z tego korzystali.
W papierowych torbach w kuchni upychałem biżuterię.
W cukiernicy przy łóżku trzymałem kokainę.
Kapusiów nazywają szczurami, bo zrobią wszystko, żeby przeżyć.
- Sprzeciw. - Podtrzymuję.
- Nic nie wiem 0 szczurach. - Wie pan aż za dobrze.
Sprzeciw!
Gdy czegoś chciałem, wystarczyło zadzwonić.
Samochody za darmo. Klucze do tuzina kryjówek W mieście.
Mogłem w weekend wygrać 20 albo 30 tysięcy,
a potem wszystko przepuścić, albo pożyczyć kasę, żeby zapłacić.
To nie miało znaczenia.
Kiedy byłem spłukany, kradłem.
Mieliśmy wszystko pod kontrolą.
Opłacaliśmy gliniarzy, prawników, sędziów...
Wszyscy wyciągali ręce. Wszystko było na wyciągnięcie ręki.
To się skończyło.
To było najtrudniejsze.
Dziś jest inaczej.
Nic się nie dzieje. Na wszystko muszę czekać.
Nie mam nawet przyzwoitego jedzenia.
Kiedyś zamówiłem spaghetti z sosem marinara,
a dostałem kluchy z keczupem.
Jestem nikim.
Resztę życia będę żył jak frajer.
Henry Hill nadal jest w Programie Ochrony Świadków.
Aresztowano go w Seattle w 1987 r. za handel narkotykami.
Otrzymał wyrok w zawieszeniu. Od 1987 jest Czysty.
W roku 1989 Henry i Karen Hill złożyli wniosek o separację.
Paul Cicero zmarł na chorobę płuc w więzieniu federalnym w 1988 r.
Miał 73 lata.
Jimmy Conway został skazany za morderstwo na minimum 20 lat.
Wyrok odsiaduje w więzieniu W stanie Nowy Jork.
O zwolnienie warunkowe może wystąpić W 2004 r., w wieku 78 lat.
[Polish]